(Не) ЗАБЫТЬ Герострата. Жить в состоянии не-нормы постепенно входит в привычку, но чего-то все равно не хватает…
Изрядно облысевшие афишные тумбы вызывают неловкое ощущение, что раньше-то в Минске кипела культурная жизнь, даже если лично тебя многие концерты, выставки и спектакли затрагивали разве что по касательной. А сейчас даже заезжие гастролеры — редкость, и глаз частенько натыкается то на отмены, то на переносы — «в связи со сложной эпидемиологической обстановкой», «из-за введения новых ограничений на проведение массовых мероприятий», «из-за непреодолимых логистических трудностей», а то и просто, без объяснения причин.
Почему вредно мечтать, или Чем опасны прожекты по возрождению старого Минска? Ле КОРБЮЗЬЕ НАОБОРОТ
Обрушение путепровода на Немиге вызвало у некоторых горожан довольно странную реакцию. Пока одни матерятся в пробках, другие создали петицию Petitions.by - Удобный город (petitionsby.win) с предложением этот мост вообще не восстанавливать. Дескать, его падение – не только знак судьбы, но и ее подарок. Это нежданная возможность восстановить исторический центр Минска в его прежней целостности. С квадратными километрами узких улочек.
“Запіскі афіцэра Чырвонай Арміі”
13 студзеня незалежная тэатральная група “Купалаўцы” прадстаўляе анлайн-прэм’еру – спектакль паводле сатырычнага рамана Сяргея Пясецкага “Запіскі афіцэра Чырвонай Арміі”. Мы ўжо рыхтуемся і, каб сугрэцца на марозе чакання, прыгадваем сёе-тое пра самога Пясецкага і ягоны твор.
Конфликты в сфере «спадчыны»: гроссмейстер против бойца муай-тай
С председателем белорусского ICOMOS Степаном Стурейко сложно не согласиться. Сфера «спадчыны» – это действительно конфликтное поле. Скажем, есть энтузиасты, верующих в прерогативу символических ценностей, а не бренного злата. И есть те, кто желает любой ценой пополнить содержимое своих и так не пустых карманов. Конечно, их интересы не совпадают.
Зімовая вандроўка: па лясной дарозе ў Галошава
Працягваем знаходзіць апірышча ў прыродзе і мінуўшчыне, дакранацца да гісторыі – наўпрост – рукой. Знаходзім аб'екты і аглядаем іх з усіх бакоў, праз дотык даходзіць холад стагоддзяў і адчуванне, што і да нас жылі людзі, якія пакінулі сляды. А што пакінем мы?
Кантрабанда цуду: паэзія і Каляды
Даўным-даўно, калі дрэвы на менскай вуліцы Карла Маркса былі вялікія і яшчэ не спілаваныя, а з самога філфака на той вуліцы яшчэ не звальнялі прафесараў і выкладчыкаў, і нават студэнтаў не звальнялі за палітыку, але ўсё да гэтага ўжо ішло, бо мы пераехалі ў будынак былой партыйнай школы, а такія ўстановы, як вядома, былымі не бываюць… Дык вось, на новым тады філфаку з’явілася новая файная традыцыя, што трымае мяне ў сваіх пяшчотных абдымках да сёння. Традыцыя адзначаць Каляды – каляднай паэзіяй.
«В любой непонятной ситуации всегда задаюсь вопросом: а не херню ли я делаю?»
Кристина Дробыш (свободный Купаловец) в большом разговоре рассуждает о принятии себя и о том, как можно научиться кайфово жить.
Максім Багдановіч быў хуліганам, а яго маці хацела кінуць сям’ю. Непарадны сямейны партрэт — праз адкрыцці апошніх гадоў
Як любому пісьменніку Максіму Багдановічу пагражаюць дзве рэчы. Першая — забыццё. Гэтая пагроза пакуль прывідная: Багдановіч агульнапрызнаны класік, яго яшчэ не паспелі выкінуць са школьнай праграмы, а зусім нядаўна адзначалі ягонае 130-годдзе. Другая пагроза больш страшная і парадаксальным чынам вынікае з вырашэння першай: калі ты класік — сцеражыся бронзы. Станеш помнікам — памрэш.
Ад Забалоцця да Філадэльфіі: мясціны і лёс скульптара Генрыка Дмахоўскага, аўтара бюста Тадэвуша Касцюшкі ў Амерыцы
Падарожжа – магчымасць адчуць, пачуць, пабачыць новае, ачысціць мозг – вызваліць месца для новых думак і ўражанняў. У цяжкія, шэрыя часы шукаем апірышча ў прыродзе і мінуўшчыне, падмацоўваемся энергіяй прыроды і натхняемся лёсамі людзей. Дакранаемся да гісторыі – наўпрост – рукой.